شمارهٔ ۳۱۳
ج جویای تبریزی
0
Altın Yaprak
بر آفتاب عارض او خال مشکبوست
یا نافه فتاده زآهوی چشم اوست
یادت بخیر باد که مینای دل مرا
چون غنچه از خیال تو لبریز رنگ و بوست
شوقی ز هر سوی بدلم رو نهاده است
در شیشه این می شفقی خوشتر از کدوست
کس را به خوبی خط رخسار او چه حرف
آری هر آنچه سر زند از نیکوان نکوست
جویا مجو زمردم خودبین یگانگی
مردم که دارد آینه در پیش رو دو روست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş