شمارهٔ ۷۳۲
ج جویای تبریزی
0
Altın Yaprak
چون شود محو از دل خاکی سرشت ما غبار
کی به افشاندن رود از دامن صحرا غبار
ای نسیم از کوی او مگذر که می ترسم شود
در دلش بوی گل از نازک مزاجیها غبار
بسکه بیکس دشمنند ارباب دولت می شود
گوهر از گرد یتیمی در دل دریا غبار
مهره گل ریزدم هر قطره اشک از چشم تر
دور ازو در خاطرم بگرفته از بس جا غبار
آمدی مستانه و غمها به شادی شد بدل
باد دامانت فشاند از چهره دلها غبار
من کی ام کز من توان رنجید آنکه بی سبب
کیست جویا بنده جویا خاک ره جویا غبار
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş