شمارهٔ ۹۲۳

ج جویای تبریزی
0 Altın Yaprak
خاک راه آن سیه مستم به هنگام خرام تا مگر سرو روانش را به خود مایل کنم یاد آن زلف گرهگیرم چو در دل بگذرد ناخن اندیشه صرف عقده مشکل کنم خویشتن پرور شدن خوش تر ز تن پروردن است تا به کی اوقات خود را صرف آب و گل کنم جامه هستی بر اندامم نمازی می شود داغ خواهش را گر از دامان دل زایل کنم

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.