شمارهٔ ۹۲۳
ج جویای تبریزی
0
Altın Yaprak
خاک راه آن سیه مستم به هنگام خرام
تا مگر سرو روانش را به خود مایل کنم
یاد آن زلف گرهگیرم چو در دل بگذرد
ناخن اندیشه صرف عقده مشکل کنم
خویشتن پرور شدن خوش تر ز تن پروردن است
تا به کی اوقات خود را صرف آب و گل کنم
جامه هستی بر اندامم نمازی می شود
داغ خواهش را گر از دامان دل زایل کنم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş