شمارهٔ ۹۷۱
ج جویای تبریزی
0
Altın Yaprak
چون نهد عارف به پر از خلوت دل پا برون
کی به جریان می رود از خویشتن دریا برون
جاده را از نرمی رفتار سازد جوی آب
ماه من آید چو از خلوت به استغنا بردن
بسکه از آمیزش مجنون ما بالد به خویش
هر طرف فرسنگها از خود رود صحرا برون
طاقت دل پنجه رستم نبردی برده است
با هجوم درد می آید تن تنها برون
لطف حق جویا ز قید عالم آبم رهاند
آخر از دریا درست آمد سبوی ما برون
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş