Karanlık Kalp

bir matemi taşıyor gönlüm aşk ki ay ışığında kötü bir ölüm varma karanlık kalp üzerime en azından daha fazla kavuşmak ayrılıktan daha beter bir zulüm hiçbir an ım karşılıksız kalmadı yetinmedim ürkek sevdalarla içtim bir yarayı katıksız nefretlerle deştim ve sayamadığım ihanetlerle adaklarına adadım çaldım da birşeyler aldım da istemeden hicran hüsran da oldum ani ama artık yorma karanlık kalp beni bugünden daha dün haykırışlarda susturma hani bir sitemi yaşıyor gönlüm uslu ve puslu aşıyor hasretliği iklimleri diziyorum sıra sıra bedelleri yığıyorum ardı ardına kapına tadına vardıramıyorum bu seyirliği açıp soluyorsun çiçek uçup konuyorsun kelebek sanırım bu hayattan gitmek gerek hiçbir an ım arsızım olmadı ve hiçbir inadım sancısız kalmadı doğmadı ışığım odana ah bir kara baht vurmadı yüzüne yüzüm hüzün şarabında hatıraların bana yakışmadı karanlık kalp ruhumda ince ten ama sorma beni yakınımda uzaklığın kalsın kar arayıp da bulma hani