Kendimin Doğası

her çırpınış o yüce aşk içindi çünkü sebepsiz gitmemdeki o çaba sarfetmeyişin tenin iklimine yakın bir sahilde dengesini kaybedip kıyıya vurmuş bir sessizlik gibi çökerken geceye ritmin bozulması korkusuna ayak uyduramıyordum o hasretliğin demini bu içime sindirememe ile yürekteki ateşi söndürememe arasında bitmemdeki kısır büyülerin sebebi olduğuna inanıp kadehlere ısrarla sarılıverme dengesine eş tutup haksızlık arsızlık etmiştim kendime ara sıra sanırım ilk kez seninle böylesi karanlıktık ama sanırım ilk kez seninle sevişmiştik böyle ölesiye o zamana kadar o kadar yol aldığıma ihtimal vermiyor ve bir cesaretle acılara sarılıyordum üstüne ne söylersen söyle suskunluğum edecektir yalan sözlere kapıldığımdan beri kavganın yokuşunda ince bir imkansızlık seyredecektir içindi diyorum her çırpınma o yüce aşk içindi