Ağır Özeleştiri

kadar şen şakrak akardı günlerimiz sanki biz sokaklara değil sokaklar bize akardı tek aidiyet duygumuz çoraplarımız kaçtığı halde ayaklarımızın ayakkabılarımıza sığmayacak kadar iddialı olmasıydı polisiye senaryolara gerek yok elma yanaklım olmana da bir kez bir tek yani binlerce aşkım sevgilim var derim sana her şey sevmek için bahanemizdi ama birbirimizi değil gibi bu "gibi"ye önem ver sevgilim dokunuşlarımızda atan duyarlı şah damarımızın püf noktasıdır işte bu "gibi" çok manyakçaydı işte armut pişmeden düşerdi ağzımıza ama biz onu çok şahane bir şekilde ört bas etmeyi bilirdik ört bas edilmesidir çocukluk aşkını yaşatan be akıllım sataşmadan kaba ayrıntılara inceliklerle gerekçeli gebe kalmalı şimdiler sonralara ki anlamlaşsın öncelikli öncelerimiz hatta bir çocuk düşlediğimizden bile bahsetmeliyiz son hallerimizin sonluluğuna fazla kapılmadan ancak kesinliklere kapılabiliriz idareten deniz kıyısına uzanan sokakların kendilerini bilememelerine benzer bir öz güven olmalı bunun adı ile uçurtmalarımızın eski günlerdeki renklerini paylaşamamızın en ağır öz eleştirisi iri kıyım bir intihardır ne yazık ki bir bağımlılığı yaşatanın biricik şimşek kırıntılı tek kaçınılmazlığının kaçınılmazlık olması "gibi" bu "gibi"ye dikkat et sevgilim ölmeye kaçamak yok bir başınalığının kalabalıklığında hem de ya da gülüşmelerimizin arada sıradalı tenhalığında endazemiz değil ölüm ve sonsuzluk hevesimiz yok başkalarının rüyalarını görmeye yaşadıklarımızı rüyalaştıran birer geçim ehliyiz biz ancak bütün dünyamsın içimdeki tek dışarı elimi oynatsam caddelere açılan mavi kapı başımı kaldırsam dingin ikindilerin yaşamı sevmesi gözümü açsam küçük kasaba ağaçlarının arkadaş canlısı hallerinin acınasılığı bana suyu anlatmayı bırak ben sensizliğimle boğulurum ancak mesafeleri öğretmeyi de yokluğun hariç uzaklığım yoktur benim istersen sessizliği seçmeden kuşlar şarkımızı söyleyebilirim acelen yoksa bütün ölümlerimi erteleyebilirim daha iyi tanıyabilmek için seni beklemeyi