Adı Ayrılık Değildi

kesin çizgilerle ayrıldık hep aynı başlangıca bakan gözlerimizden izdihamları horlamayı boşladık bir devrimcinin mezarı tüm evrendir odalarımızı terk ettik bir öğlen sonunun dinginliğine kırlangıç olmak için bize dinginlik yok özlemle yol gözlüyorsa hala tırnakları kirlenmiş bir çocuk bize dinginlik yok adres defterlerinde gizleniyorsa adımız yaman huruç eyleriz talan oluruz gururumuzdur istisnasız her dala bahar her bahara dal oluruz lâl oluruz ışkın paylaşan kelebeklerin kanat çırpışını bölüşürken kimine akla ziyan kimine an be an ümit oluruz hani sokaklar daracık olurdu güya karanlık olurdu geniş gülerdik akşamı da gün bilerek ve bilir bilenler karanlığa gülmek bizdik biziz hani yüreğimizin kanıyla desenlenirdi duvarlar hani alnımıza öpücükler konardı adı ayrılık değildi yeni iklimler sevdalısı olduğumuz arkadaştık gizlimiz saklımız yok varımız yoğumuz paramparça edilememişliğimiz arkamıza bakmadan gül dallarını tutuşturarak vazgeçerek tüm mevsimlerden arkadaştık emekçi gülüşlü birer tarih kendi için kendi olmayan şiirlerin yarım yazılmasını şarkıların eksik bestelenmesini göze alarak göç artığı acıları kanıksamış zamana aykırı birer serçe arkadaştık kendinde kendinden başkası kirpiklerinin ucundaki tuz zerreciğine düşkün seninle sende ve senden istediğini istediğin kadar hariç tutarak tüm vedalaşmaları akşama yakın duran bulutlardan ayrıldık kesin çizgilerle hep aynı sona bakan gözlerimizden