Adsız Yalnızlıklar

çay içer gibi biter sıcağından zevk alırsın onda demlenir sen tüketirsin... aşkın yalanı ölümdür ölümün yalanı sonsuzluk sonsuzluğun aşk aşkın yine ölüm... adsız yalnızlıklardayım ayrılığım kimliksiz hep memleketsiz göçtüm ordan oraya belli bir zamanım da olmadı hiç gelemem anla gidemediğim gibi... son yürüyüşümüzdü o sokakta hiç konuşmamıştık başlarımız eğik düşünceliydik kıyamıyorum o ana... seni ilk gördüğüm anlar gülerim de ağlarım da ama asla ölmem... saçlarınlayım gülüşünle sesinleyim bakışınla bir de senle olsam... içim el vermiyor dışımdan mutlu görünmeye... nedense tüm zamanlar akşam üzeri ve sen hep üşüyorsun yavrucuğum ordaki sene sarılmak istiyorum burdaki yalnızlığım çıkıyor karşıma kahroluyorum... sen de beni sev istedim şımarsın hüzünlerim acılarım dinsin ağrılarım geçsin isterse ayrı olalım... düşüncelerim uyutmuyor bırakmıyor peşimi hayallerim gelecekmişsin gibi telaşlıyım yanımdaymışsın gibi heyecanlı bu kadar... bir anne kapıyı nasıl açar bir sevgili nasıl kapatır bir kapı sevgiliye nasıl açılır anneye nasıl kapatılır keşke kapı olmasa... nasıl oluyorsa yakın uzak demeden özlüyorum herkesi oluyor işte...