Ateşle Sözlü

aradığım gülmelerin özetinde yoktun hazinliğimi sakınınca evrenden çok eskice yeni olan sadece yolların vefasıydı kör bitişlerde avlular ıssız yaz kırıklıklarıyla çökerken kalbim ...düşlerimde acıyı unutmayı denedim ama peşimde gölgesinin yalın yankısı yalnızlığın ölmeyi unuttum... ben bir ölmeyi ikiye bölmem saygılı çekinerek sıkıntılı en güzel ikindilerimde en güzel paylaşmaklar meşgulü sabah aydınlığına utanç duyarak susamışlığıma mahçup ince bir yeşilde yitirdiğim kıpırtıya kulak asmadan soğuk sopsoğuk bir odada tıkırtısız hüzün tozlu... çakıl sustalısı siyahıyla gece gezinirken böğrümde hasta yatağında çocuklara kıvranır aklım dar sokaklı güneşsiz pencerelerde minik gözler dokunurken bakışlarıma süt ve ekmekle geçinen zamana hapsolmamış bir rüyada mavi bir şarkı ayıracağım arkadaşlarıma... ölmeyi unuttum... dumanlı bir çağ değildi saç tellerinden dem vurmam öykümüzün yakın mevsimlere hevesli kuşlar gibi telaşlıyken ellerimin rengi oysa acele içilmiş çaylara alışıktım bırakılmışlık bırakmıştı tuzunu elmacıklarımın bütün sonlar yol ortası bütün yol ortaları son gelmeyi unuttum... kış akşamları kadar içine kapanınca ağlayışlar gururu incinik kalpler durağı oldu seslenişim ateşle sözlü dudak yaralarına aydınlığa aç çiçeklere beraber bakalım istedim toprağın bedeni kavrayışına beraber vakur kınından çıkmış kanamalardan sonra yıldızlara takılalım bütün yıkımlar ayrı bir sen ertesi bütün sen erteleri ayrı bir yıkım bulmayı unuttum... can hıraş uyanışların ilkiydi ot kokulu sandığım adımlarım ağırlaşmadan gitmeliyim ortasına düşlerimin okunmamış kitaplar kadar dolu acımış su sadeliğinde yalansız baştanbaşa yorumsuz konuşmayı öğrenmeden hiçbir çocuk gitmeliyim evrenin son dudağımın ilk sesiyle bir kalmayı unuttum...