Anti Anormal

siyah bir akreptir ellerin bilmez miyimmm… değdiğin saçlarımda solmak bilmezdi ah o anarşist orospuluğun çocuğumuz olurdu da apartman sakinleri pencereleri keserdim yanında bir de yıldızlarla toz bulutları küsüşürken samimiyetimle ihanetimde küsüşürdü hayatı aldatarak seni öksürerek hissederdik çırpınan yabancılaşmayı biz biz değildik erken ölümlü bu fanileşme retoriği ayaklarına yeryüzünü halı yapmıştım oysa hem de hiçbir şeyim olmadığından başka yapraklarımı paylaşmayı tanımak istemedin süprüntülüğüm kaşkollü yaman çocuktu sıkı düşkün sokakların ağaçlı olup olmadığını düşünmeye kanıma dokunurken şu gökselliğinin akşam ayazına yüz vermeleri finalimi sana saklamayı adet ediniyorum zengin bir dil kullanarak yoksullaşmamızı ellerin bana değmedikçe ak pak aptallaşırlardı "intihar etmeli" derdin… "saçlarının ölümü ellerimden olacaksa siyah akrepse ellerim sokmalı kendini zavalılaşarak bir ölüm sakini olmalıyım def olup gitmelerinin mağduru ellerimle" mağdurlaşırdı senfonikçe sarsılmalar otlar küçük su birikintileri sonu tüm şarkıların mağdurlaşırdı pespayeliği hız tutkumuzun gitmek kıçının üstüne otururdu sabaha karşı körleşirdi yan çizmesi isteklerime karşı koymalarının ama benim olmazlarımın oluru değildin sen imkansızlarımla kırıştırmak haddin değildi sabah kahvaltı yapıp işe gitmek gibiydin buz tutmuş toprağın çözülmesi gibi öyle doğal anti anormal kaldırımları kullanmaz aşk zaman zaman da değil hiçbir zaman….