Arabesk Kaos

sankili bir son kabustu kuşkularımda bulanık med cezirli gözbebeklerindeki... arta kalanlarımızı paylaştık hep zamansızdık hiçbir öykümüz grileşmedi ağrılarımızda aslında vazgeçilebilir değildik kendimizden vaz geçtik... ıslak yaseminler hazırlanırken kirpiklerine buluşmalarımızın herhangi bir bulvarın toz dumanında saçları ağaran her güz kederinin sessiz müdavimleriydik her ayrılığımız bir ilk ayrılık gibi.. "bizdik her sonun kaderi işlek duraklara üşengeç arabesk kaoslara uğrak iki kendini bilmez çocuk" bu yaz yaz güneşiyle kurudu gözyaşlarım yakacak yürek hazırladımdı sanki varoşları is kokulu parçalanmış yalnızlıklarıma... şimdiyse içime akıtıyorum gözlerimdeki sensizlik zehrini yüreğim üşüyor susuyorum acıyorum zamana hiçbir anımdan iş çıkmıyor azraile ölümüm de kalıyor sana... zaman küçük ayrıntı hayat arta kalanımız sonsuzluk çöplüğünde birlikte ve yalnızız işte...