Avlusu Güzde

aramızda anadolu varsa kıyamadığım olur kirpiklerin göğe kalkışı boşa maviye uzanmaz hiçbir anı artığı ve tenime dar gelir yeryüzü bu yaşama gerekçesinde yoksa rivayetin caddelere adım adım bölüştürürken umutlarımı düşer sensizliğe giden yöne son adımım ilk sözcükten bu yana seni arayan her dudağın hesabını sormak için ağlarım... her şeyin arasında kalıyorum köşesiz bir adreste soluğunun bin rengi avlusu güzde bir dinginlik gibi yarı uykulu ve kanatsız kuşlar uyuşuk ağaçlarla fısıldaşır gündüz düşlerimde iki ayrı ömürle beklerim sesleneceğin anı seni değil anı seni sırf senin için beklerim... gözbebeklerimde umudumun ömrü yarım siyahıma seslenirsen sana yeniden doğmaya and içmiş beyazım pazarların nazsız yalın içtenliklerine doğru düşlerimin arasında paramparça bir ay ışığıyla şifa niyetine ölmeye hazırım ayak parmaklarının uçları yeter gömülmeme toprağın sınıfsız ve sınırsız tadından öte ağzının kenarından adımı geçir bir daha hiç gelmemek için de olsa gelirim...