Bütün Anlarım Beni Terk Etti

duraksız bakıyorum uzağın kırıntısına da yeni konularla yorumluyorum ayrılığı bu ara zamana bir ad düşünüyorum tınmıyorum hiçbir yabancılığa karanlık da kirlendi üstelik kaybedecek bir şiirim kalmadı soğuk odalı evleri de özlüyorum artık eski müzik albümlerini geçirerek aklımdan sabah pidesi buğusuna dökülen bir hüzünle geldiğim noktaya şaşkın anladım ölüm ya da sensizlik değilmiş korktuğum kimsesizi olmakmış herkesin portakal bahçesi anılı kışlardan sonra... sıcak bir akşam bulutuna sarılırken öfkem bana ille yağmur demeden bir gün yaşatsan terli yalnızlıklardan sonra yorulmazdı düşlerim ve zamanla sırt sırta versem uykusuz hiçbir çiçeği ezdirmem boş kalmasın diye hiçbir gülüşün taze bir kırlangıç uçuşu mevsimlenirdi sonumuzda göğün hasta anlarını unutmak adına çocukluğumuzdaki yazları paylaşırdık sınırları kimliksiz ufuklardan alarak bakışlarımızı ve yokluğunda her anımı bir önceki anıma yabancı bir göç bildim bütün anlarım beni terk etti kendimi o kadar ki iyi anladım ölümden ya da sensizlikten değilmiş korkum herkesi olmakmış kimsesizliğin yanyana ağlanılmış denizsiz öykülerden sonra...