En Sade Haliyle

öğle güneşiyle çöken kabullenilmiş sessizlikte ayağı sakat karıncayla konuştum sanki terli susamış hiçbir ayrıntıyı kaçırmak istemiyorum sonsuz acunda seni sevmenin yükümlülüğüyle atıyorum her adımımı... duygularımı eritmeye çalışıyor sanki temmuz sıcağı okullar kapalı çocuklar uyuşuk uyuşuk yemek uykusundalar gene de uzaktan zamana çalım atan ince sesli oyun coşkularıyla yüzünü güldürüyorlar bakımsız apartmanların sonum en sade haliyle hayatın içinde ve seni düşünürken... çılgın temmuzla cebelleşirken başıboş köpekler yaprakları dallarına küs ağaçlarda kuşlar moralsiz geçkin yaşlarıyla mahallenin efendileri limonata serinliğinde gecelere havale ederken yorgun heveslerini... nemli odalarda uykusuz kalmayı seçiyorum gündüz suskunluklarıyla ağlamaklı duvarlara sığmıyor kalbim senden başka kimseyi eve almak istemiyorum... çöpçüler tüm dünyayı temizler gibi şefkatliler pürüzsüz huzurlarında özgürlüğün yakınlığı karşı binaya yeni bir ev taşınıyor ama ev sahibesi hala dolu dolu özlemlerle yüklü anlaşılan özlem taşımak ev taşımaktan daha zor güneş demoklesin kılıcı gibi tepemde güya senin olamadım ama kahramanıyım üşümenin...