Geç Şiir

ayak basıyorum kuşatmalarına ilk gençliğimde kaldığım kadar sen yaprakları fark etmeden yürüdün sensizliğime acıma acımaya acı kendin için... ellerim pupa yelken saçlarından kalanda korkularım yalnızlaşınca birdenbire zamanın denizi yok bense mütevazice ağlıyorum seni mutlu etmeye hayran hayran... ıhlamurlar bir bana erken ırmakların bulutlarla konuşmaları ağrıyan kırların bahara özlemi bir sen erken değilsin yaşamak isteyişime keşkelerim uzaklığınla süslü ve sana ölmenin şöhretinde lüzumsuzdur sonsuzluk... seni sevmeye layıksa tüm erdemler yağmur suyu biriktiriyorum gözlerimin içinde durmadığın anlara güzelliğinle aştığım korku dağlarının sonunda merakları canlanır azrailin bin can değerinde sensiz de olsa senin için çırpınan yüreğim sensizliğime acıma acımaya acı...