Gölge Oyunu

lahzada içten kopan sunturlu küfür belirsizliğin gidişinle başlar ölümlerin tarihi pembe tablolar çizerim mahalle çocuklarına düşen bir sığırcığı yuvasına koymaktır seni sevmek her an ağlamağa hazırlanan bir fahişe içimde yokluğun bıçkın nisan yağmurlarını sığdırabilsem bir çerçeveye o senin farketmeden güldüğündür zamana sığdıramasam da güzelliğini seviyorum sonsuzluklarıyla bütün çepeçevre takatsiz zaaflarımın hiçkimsecikleriyle müjdelenişi gibi çocukluk yağmurlarımın yeniden yeniden oysa ayrılığa gebedir gelen her geliş çağıran bir belirsizlikle yarım yağmurlu gülüşünün hep dışarısı olması gibi anımsayışlarımın kıyısında acılarımın penceresini perdeler sokaklara sığmayışın kalburüstü bu gölge oyununda ezilen benim çiçek bozuğu sadeliği düşlerindeki ay parçasında intihar süsü verilmiş cinayettir ayrılığımız ay sonu kirlenmişliğiyle dönüşsüz