Gülü Solmaz

çehresi yıldızlarla kaplı mutsuz uyanmalardan uzak bütün sesleri yutan yankısızlık... dolunayla yaralanınca rüya sudan alır hıncını uzaklık özlem ilk defa serindir belki ama belki... menekşe renkli günler aranır aynalardaki yalnızlığın ucunda karanlığın çöküşüne kanım kaynar intihar kazanır... hayat kazanında taşlaşır nihayet ve ölümün ömrü daima biçimsizdir dudaklarındaki tozu tek ben gördüm tek ben almalıyım... gözlerim yetmiyor yüreğime sana bakarken çoğalmak istiyorum ve azalmak istiyorum seni düşünürken birgün gideceğini... rüzgardan ve zamandan hızlıyım ansızın yanından geçiyorum soluğunun hep bir geçme anıyla geçiyor ömrüm gülü solmaz acının... kalbimin sesinden uyuyamıyorum seni anımsatıyor senden olanımı kalbimin sesiyle uyanıyorum sana çağırıyor senden kalanımı...