Her Şey Biter

bozulmuştur gri kahramanlık yetinmez bu savaşla bacalar göğün hıncına müsait düzensiz aralıklarda siyah noktalar kuşlarda yuvasızlık hali acımsı buruk tadlar bırakarak içimde yırtılır gökyüzü öksüzleşir uçurtmalar şeytan minareleri pelinlere uzanmıştır mutlaka saçların beyazlar hep böyle hep nasıl korkak pencerelere esir yalnızlığımız ellerin esrikse ardındayım her yağmur sesiyle bozulmuş gri o benim her acısıyla bir aralıkta bekleyen kurşunî silik ve pelinlere uzanmıştır mutlaka saçların her şey biter bitmez bir sensizlik bilsem hangi orman yangınından aklımda kaldı adın hangi med cezir demler gözyaşlarını koylarında mimlerimin yazılmamış kargaşamızda yuvalanır dal uçların ıssız iğdeler açar yalnızca sana olan bakışlarımda ay batar hatıralarımızdaki isimsiz bir nehir kaybolur çağırmalarda yiter gider yıldızsız bir ses kalır her şey biter bitmez bir sensizlik gölgenle avunur tüm ışıkları evrenin mavi olamam sevişmelerinin hiçbir göğüne ve son perdeyi ölüm serinliği açar mutlak zamana verilmiş hükümle biter sürek avı ıslanırsın diye belki yalnızlığa mezar olur düşüşlerim ölümle yaşam arasındaki sahanlıkta uslanmaz bir ayrılığız biz susuşun dipsiz kuyularım olur beklemektir zamanın tek çıkrığı ateşlere sarılsam sıçrar üzerime kanın incelir güneş saatleriyle tedirginlik ne söylersen söyle tek ince fikirli söz ölmek tutkusudur gözü açılır kuşların ilk kuşluk çığlıklarının her şey biter bitmez bir sensizlik