İkimizdeki Biz

ben böyle yolculuklarla dağınık sen öyle uykularla ayakta hiç bitmeyecek dua gibi sürecek ayrılığımız ama sürgit ömrümüz hep aynı solukta birleşeceğiz aynı toprakta yeryüzü kadar büyüyecek umudumuz gökyüzünde en uzak noktada olsa da hasretimizin dile gelişi... düşümde en güzel renksin en güzel sözsün dilimde en güzel eylemisin ömrümün gönlümün ertelenmiş ölümü ve tüm gibilerim kalktı sendeyim hesapsız güneşli sabahlar ertesi huysuz yağmurlara hazır içimde akan ılık gözyaşlarımın en güzel adısın sensiz bomboş her yanım sağım solum ıpıssız ama sessizliğe bile yabancı her yere çarpıyorum... akşam gökleri korkulu rüyalarda son yalnızı karanlık sokağın ev düşlerine dargın gölgeler amansız soğuğa sürgün çocuk uykuları hapiste ezik kır çiçekleri kitaplarımda ve geç vakitlerde erkencek gelince ilkyaz birlikte ağlıyoruz her birine...