İkisi de Sevdi

keskin ayrılıklar yorgunuydu yeni gelen ilkyaz sarhoşum diyerek geçiştirdim zamanın geçliğini... başkasıydı yürüyen dışımda damarlarımdaki sesin sahibi daha başkası ikisi de sevdi seni... yaşamaktan sıkıldım gün oldu gün oldu ayağa bile kalkmak istemedim ateş böceklerini kovaladımsa her ışığı sen zannettiğimdendi sen benim ilk aydınlığım son karanlığım... her defasında ilk ve son kendime yakıştırdığım ortası yok yalnızlığımın... sokak sokak dolaşıyorum mutluluğumuza uygun köşeler bakıyorum orta yerlerde kalakalıyorum... son sözüm olmayacak hiç her sözüm ilk sözümdür çünkü seni her an yeni ve değişik biçimlerde seviyorum yeniden... ürkerdim karanlığın kalleşliğinden uzak dağlar korkuturdu yaşamak isteklerimi yalnız başıma yürüyemezdim hiçbir yolda sen beni anlayana kadar... yalnızız ikimiz de paylaşmayı birlikte öğrendik paylaşan yalnızlarız artık... seni anlattım hep seni tanımadan da önce beni anlayacak ilk kişiydin ve anlayacağım ilk kişi... dinlediğin şarkıyla okuduğun şiirle korktuğun karanlıkla yürüdüğün yolla anlattın kendini anladın beni...