İsimsiz Konçerto

çıkarsız bu sarsıntı sırf senin tıpatıp güz sarısı suları dünyanın düşünceli hali suya yatmış nilüferin değme keyfi çıkarsız iki gök taşı gibi iner gözlerin çocuklar gölgeleriyle saadetlere boğarken söylemlerimi kaldırımlarda harem'de kız kulesini izlerken adana'da daracık bir sokakta giriş kapılarını kaplayan huzur bu sarsıntı zaman uzaklaştırır sirenlerini kalp ağrısındaki hiçbir toz bulutu sendelemez ardından okyanus da izlesek aşmayı akıl da etsek suları ayağımızın altında esmer yaşar acı adacıkları durgunluğumuz kırışır bir damla kan izi ağaçları yapraksız bırakır tutkumuzdan olmalı ah şu bizim kıskançlı geceyi ortadan ikiye bölen dünyalığımız güze doğruluğumuzdayız suya yatmış ölümsüz boşluğu bekliyoruz bir martı uğrar mı ki öncesizliğimize akşam ağaçları son kuşları uğurluyor evlerde o boyun eğiş kabulleniş ah sular içimi kesiyor yapraksız dallar batıyor kalbime tevekküllü