İşte Batma

bakan değil böyle gözlerim yapraklar değil böyle hışırdayan anla bu sensin işte… kısalan günlerle gelen korkunç korku ayrılıkların en candan konağı üzerimde seni düşünerek taşıdığım kış üşütmesi sırt ağrılı sarıp sarmalandığım en sıcak pardesüdür son bakışın ama sadece bana hayatla ölüm arasına sıkışmış gibi beni anlamakta zorlanır zerresi daimalığının geçici değilsin ki anlayasın ellerimin şiirlere yatkınlığını şiir anlaşılamamak için yazılır suya düşen rüzgarlı yaprağı hissetmektir o soğuk yağışlı bir yolculuk sen hep "belki"lisin der gibi kırış kırış yüzünün derinliği değil çiçek bahçe açmış gibiliğimde ince düşünülmüş bir kopma bu kavuşmak yanılgısıyla sabit çün ki gözlerinle çifte kavrulmuştur yüreğim doğaya aşık yamanlığım gibi gibilerim kadar aşkın bir sapkınlık bu sus batma artık bulutlar yere yaklaştıkça yeşermez sankileşmiş gözlerimiz çocuk değiliz ve şimdi ve gene ve artık eskilerdeki gibi bol oyuncaksızlık hallerimizde değiliz o kadar yoksun ki sız'lardan siz'lerden ibaretim dergahlandığım şu yokuşsallığımda düzledim tüm işin en kolaysılıklarını yol yakınken yazıda yabanda şirin güzelliğinle ağzının kenarlı duruşuna vurguladığım o en tenha son noktayla yaşamayı bil ben yuvarlak laflarla kuşları seçmem mutlu olabilmek için yuvarlayamam aşkı ve ölümü