Kaos İtirafı

sonunda itiraf ediyorum kitaplarda adın geçmiyor siktir çektim boğucu burgaçlarına alaca karanlığımın kıskıvrak yakalandığım karabasanlarına gidişinin liman sahil kent kaybolurken anımsayışların yoğun sisinde ölüm giyinmişti bayramlıklarını son noktayı koydum pişmanlığıma en can alıcı anlamsızlığıyla tekil aykırılığımın kent anlamsız görüntüler yığını gölgeler suskun takibinde kuşların ötüşsüz kim gülse dünyanın yükü üzerinde gülmek en büyük günah ağlamak suç içine saplandığım debelendikçe daha da gömüldüğüm bataklık tutku bir dilencinin doyumsuzluğa açılı elleri kadar pervasız tutku kezzap yağmurları her gözeneğinde yaşam suyumun düşüncelerimin yoksul barakasında ancak gülüşün iflah olmam gözlerinin buğusundan yoksun kalışım gibi her gece çalakalem ağlamaktan uğursuz merasim kıtası şimdi yollar evler ve hatta kuşlar ağaçlarda savaş orkestrası sirenler dinmiyor kulaklarımda bir bilsen yaşamak kanıksanmış bir ızdıraptır şimdi ayrılığın dahi yitiği aldatmacalardan payıma düşen balta girmemiş ormanlarında sütliman yalnızlığımın bakışlarının aydınlık penceresinde rotasını kaybetmiş bir geminin halatıyla bağlı yüreğim sürgitlere önsözü yazılmamış bir manifestodur yarım yamalak sözlerimiz anlayana hayat alçakça da olsa keşfetmek sana doğru akışı nabzım ölümden çok ayrılığı gözönüne alıp akmakta en iyimser tahminle sonunda istifa ediyorum paslanmış ihanetlere göz yummadan hayat karşılığı olmayan bir rehindir ölümde zaman göğsümün kafesinde süresiz bir emanet yağmurluksuz mezar taşlarında adın geçiyor