M . Yarının Bende Kaldı

günlerim nasıl geçiyordu bilmiyordum çocuk parkında yaram kanıyordu su içmek istiyordum sabahım uyumak bilmezdi akşamım uyanmak etine dolgun intiharlarla süslerdim anlatımsızlığımı aşk vardı ben vardım çöl vardı sen yoktun sesime giydirecek elbise bulamazdım sözcüklerimi mat bakışlı dönüşümsüzlüğün yok pahasına satardı satardı maço bir ahlaksızlaşmaya karanlık az buz değil birden basardı ayaklarına gittiğinin farkında olmadan giderdin sakalsızlığımdan utanırdım ne bir hayat ne bir bir şey sesime giydirebildiğim tek elbise ismin olurdu sesim kurtulurdu üşümekten kendimi ben bile tanıyamazdım hiçbir şey oyun değildi oyun zannettirmeye çalışırdın şapşaldım işte bu bir fırsattı nefretini bitirmem için kalmadım yanında kendimi yiyip bitirdim kalmadım ben kalmadım yanında ama yanın bende kaldı yanlıydım aşkta aşktan yana yansızlık Allaha bile mahsus değildi ben kalmadım dününde ama yarının bende kaldı yarınlıydım aşkta baştan bu yana bu yara ne sende ne bende ikimizdeydi