Mavi Yalan

ağaçları saymakla bitmez yol yağmurun dinlemediği gibi baharı mutsuzluğa bahane gerek sana rağmen ve senin kadar sensiz gittim sensizliğe o mavi yalandı takibinde olduğum ne olursa olsun yalnızca gülüşünü gördüm ve gülüşün kadar sevdim seni bu hüzün krallığı asla bitmeyecek teninin surlarında ihbarlı sabah griliği ellerim ayazına tutsak gözlerim kuşlar gibi katibi gökyüzünün bıkmak usanmak bilmez bakmaya kuş bakışı yüksekten bakmaya sensizlik ölümlerine mavi bir yalandı takibinde olduğum ölüm bulutlardan firar yağmurun rüsva sensiz kadehi şimdi yaşadıklarımız bakışsız kaldı gözlerin gidince ömrümden eski bir sokak içerimde incecik sızlayan gidişin gidişinin adımları ayakların gözlerimde diken diken kirpiklerimde işbaşı yapar her sabah gidişin ağlamakla yağmurlanır sesimde puslanır seni her andığımda efsunlanır sesim portakal kokulu bir yağmur öncesi gibi yağmurlu bir geçmiş olmak arzusu gibi elleri ceplerinde yalnızlığın çocuklaşması gibi kaçak ve yasak