Ölümü Heyecanla Beklemek

bir şehrin sessizlik anıydı gidişinden kalan ve güvercin sesleri hatırasızken eski soğuklar gibi kokardı ağaçlar akşama gömülmek isterdim... koyu sert sokaklarda çocuklar uyumuştu aşk hiç yoktu...çığlığım sıcacıkken yaralarımda geceye kapanmış bir kapıyla vurulurdu gençliğim bulanık sulara teslim olurdum sana şaşkınca gelmek biterdi ölümü heyecanla beklemek... sönmüş ıslak ışıkların hayduduydu ünvanım ezberlenmiş bütün acılardan çok uzak yalnız kanımda saçların yosun bağlardı nefesimi karardım nefesinle sanki o an serserilik surlarından düşerken ömrüm dipsiz uykular kadar boğucu kabuslara... kollarımın isyanını anlardı yollar şoseler patikalar...dağ ürpertileri... rüzgar ispiyonlayana kadar keskin bir hırıltıyla çaresizliğini anıların izini sürmekte ve kuzgun anlamazdı kimseler yenildiğini yayla yorgunu ufukların... geldiğimi sanıyorum hala... çünkü en güzel yalnızlık benim...