Seni Sevdiğim İçin Kendimi Sevdim

saklambaç oynadım seni kazanmakla saklandım seni kaybetmekten meydan okuyarak deniz aşırı yokluğuna çocuktum ıslak kirpiklerimde sesinin çağlayanı her damlası ışıl ışıl karanlığa saplanan birer ok gibi aydınlattı yolumu seni değil kaybettim seni aramayı ölüme bakıp gülümsemekti unutmamak (kendimle yüzleşemeden tanıdım yalnızlığı) seni sevdiğim için kendimi sevdim başka bir nedenim yoktu kendi acılarımın yağında kavrulmak gibi papatya masumluğunu düşünmemenin pişmanlığı gibi seni sevdiğim için kendime dokundum ellerim yanana kadar ellerim yanmıştı zaten bir de ne göreyim çıka gelmişsin almaya çocukluğundan bende kalan emanetini canımı ama o artık kendine ait olmayan ama o mavisini yeryüzüne sunan kirli bir yalı çapkını bir ucundan senin de tuttuğun o maviliğin gerçek bilgesi ezilme diye göğün altında paylaşamadığımız için hiçbir zamanı