Sesler Yiter

konuşacak bir şey kalmazdı kısalırdı zaman uzardı yalnızlığımız kelepçelenirdik şehirlere sığmamaya zıt kutupların birbirini çekmesi bu olsa gerekti karanlık basarken aydınlanırdı acılarımız öyle ki sığlaşırdı en derin yaralarımız bile ben bir seni bilir gerisine karışmazdım sadece düşlerimdeki düşüncelerim yanardı tadı olmazdı gerisinin senin şekilsiz şeyleşmen vardı rengi atardı dilimizin ucundaki çiçeklenişlerin ağzımızda bakla ıslanmazdı maceraperest sevişliydik konuşacak bir şey kalmazdı pembe dudaklar küserdi tılsımlı pembe dudaklar bürünürdü siyah bir sessizliğe el gün bilmezdik susardık gözümüzü budaktan sakınmadan kan sığlaşır ve şiir konuşur: sesler yiter rıhtımsız kalır sözcükler balkonumuz hangi bahçeye bakardı gelişim nasıl gözünden kaçmazdı en sevdiğim yaprak hangi dalda solardı gitmiş miyim diye hangi pencereden bakardın hangi vapurda üşürdü gözyaşlarım kurşunî göğü nasıl delerdi martıların beyazlığı düşün düşün hiçbir sokağın ucu denize bakmıyor artık düşün hiçbir sonbahar bizim değildi gözlerini dikip baktığın o tesadüf ben değilim düşün bilmem hangi merdivende hangi basamakta düşürüp unuttuğun düşün tanrının bile sahiplenmeyeceği bu yalnızlığı yeter ki düşün susabilirsin