Şiirim Ömrümden Uzun

balkonlarda yaz sonu burukluğu da bitti kuşlar hâlâ mütevaziler yoksunuz kendimizden kaybetmeyi öğrenmeye çalışıyoruz ilk ve son kazancımız olacak ölüm... tatil sabahlarında toprağa vuran güneş yabancı bir şehrin gölgeli binalarını izlemek uzak iklimlerde son anımıza hazırlanan tebessüm yağmur sularında üşüyene kadar çocukça çöp yüzdürmek sen değil ki hiçbiri... geç saatlerde erken terk et beni erken saatlerde geç terk edeceğine... akşam öyle bir çöktü ki sanki bütün bir kente değil de sadece bana... bulunamayacak kaybı aramaktır şiir söyleyecek her şeyin bittiği an bilinemeyen bir şeyin hariçliğiyle ve son nefeste dinmeyecek merakları önceden yazmaktır... ayrılık bir bulvar öğle sonrası gibi kalabalık gölgeli acıyı en sessiz ve en derinden ikindileri uzun yollu yaşıyorum ey yeryüzünün tüm bulvarları gölge etmeyin kestirmeden gideyim yokluğa ikilemsiz... zaman kısa bir aradır düşünürken güzelliğini ömrü bilen mi var?... benden sonra tufan demem sen olsan karşımda günlerden pazar olsa... seni düşünmelerimin ömrüme sığmayanlarını şiirlere yedekliyorum şiirim ömrümden uzun... şiir yazmıyorum aslında kıyametimi paylaşıyorum en azından paylaşıyorum ... şiir sonrası görece ara ve rahattır uykuda gece gibi güya uzun...