Son Uyku

düşlerim soyununca gün ışığından utanır hayat riyakarlığından kavak ağaçlarının sesi kalır payıma kıraç bir yanıklığın soğuk suya arzusu gibiyim kuru yaprakların artığı topraklı... ne çok şey söyledim gölgeye muhtaçlığıma ama eksik olmadı hiç sırtımdan ter beynimin kıvrımlarında temmuz ve ağustos yalnızlıkları kimi zaman küçük kentli pencereleri yere yakın evlerde kaldı son uykum... konuğuydum güneşini kovalamanın yoruldum birgün kanadında ömür kırlangıcının telaşlı bulutların arasından görünen yeryüzü kadar güzeldi senin peşinde tüketmek zamanı konuğuydum soğuklarda gözlerinin buğusuna hayran hayran sokulmanın... çağcıl bir seremoninin ortasında ben ve sensizlik ızdırap yüklü kervanlar misali uyumsuz içtenliğiyiz bütün öğlen sonu sohbetlerinin ama ben ve sen değil sensizlik göz gözü görmez bir sarılıkta olacak ölüşüm çok üzüleceğim sensizlik yalnız kalacak...