Terk Etmek Ayrılmak Değildir

sensizlikten ölürsem zamana yakışır sonum ümitsiz bir sebepsizlikten gitmediğim için hiçbir yere yıldız saymaktan yorulmuyorum... kendim için değildi böylesine fütursuz ağaç köklerine kadar yormak düşlerimi ve sevmek tüm insanlık adınadır eylemi önce karıncaya seslenir sonra bir çocuğun bulutuna konuk uzak denizlerin ötesindeki rüzgara suskunluğuna bakımsız ufkun bakışlarıma sızan karartıya şiirle soluklanır ayrılığım olsun... sesimle yokluğuna sokuluyorum... saflığı yorgun bir ikindide uğultusuz sevgilim sandığım ömrü terk edeceğim müzmin taşralı ezikliğime dönerek ilk eksilmek süresini kısaltmak için sensizlikten zemherisi zehir gibi artan zamanın yazı hep bir eksik ve saçlarını kıskandırmaz şavkı gün ortasının çünkü çünkü ne güneş edepsiz ne ben suç örtüsüyüm imkansızlığın... terk etmek ayrılmak değildir aslında ölmüyorum...ayılıyorum... tozu dumana katan bir kargaşada açık seçik caymalarla tükenir günbatımlarına bakmanın direnci bulutları tükenir hevesle beklemelerin tek bir anlamda toplanır tüm şarkılar ve gözlerinin anlamsız baktığı zamanlardı öfkemi zamansız yağmurlar peşinde geçirdiğim şimdi sırıl sıklam bu boşluğun ortasında yalnız kendimim yalnız kendim için kederliyim nedense anlamıyorum...ıslanmıyorum...