Üç Noktanın Her Birine

serçe sürüleriyle uyandı rüyam kıyamadım neşesine göğün kış uzak dursun diye saçlarına çocukluğunun... seni sevmeyi yeni bir ömür bildim gözlerimin bağrında susuşunu gençliğine her biri ilk hüznümün ölüşüme de kıyıyorsun ve unutmuyorsun rüyalarıma da dokunduğunu bunca yolun ardından yine de uzak kalarak umuduna umudumun... II. yağmurları soğur çocukluktan kalma düşlerinin geç kalınmış haytalıklar da kurtaramaz anne arayışlarını kırılgan karşılaşmalar sonrası yığılı kalan kitaplarda saklanır ağlayan o an... gök gürültüsüne benzer bir rüyadan uyanır ölür çocukluk çay hüzünleri özlenir camlarından perde sarkan anılarda solar ağustos ağustos terk edilmiş parkta kanatlarından vurulu bir kumru sesi gibi işler içine o üşümekte... III. yağmurdan koparsan anlamazsın ağlayışımı kanar gibi kanmaya...