Yitirdikçe Çoğalan

sana söyleyemediğim tek şey var aramızda samanyoluna inat bir siyah simsiyah uzun bir çöl sana söyleyemediğim tek şey söyleyerek yitirmektir işim sense bir başkasın yitirdikçe çoğalan seni yitiremem... sana söyleyemediğim en uzun hayat hikayemdir gözlerin duymak istemediğin uyumadığımı başkalarına uymadığımı sesimle yayılamam şimdi göğüne duymak istemediğin... tüm vakitlere taş çıkartarak ilan ediyorum sabah telaşımla sana seni.... sana söyleyemediğim tek şeyi kınsız bir ağıt sana susmak isterim ki sana söylemek istediğim afgan bir mülteci gibi dolaşmalı yeryüzünde bakışlarından ayrı tuttuğun gözlerini sevmektir tek suçum sana söyleyemediğim tek şey sana seni... beni susturuşuna vurgunum duymak istemediğin sözcükler var yürek çıkınımda bakışlarından ayrı gözlerinin güzelliğini uçurtmasız çocuklarla paylaşıyorum hem de sık sık bıkmadan usanmadan... içinde sen varsa korkularımın bir anlamı olmalı yurtsuzluğumun kendinden emin duruşunun benim olmamanla eşdeğerdir hayat hayatın ötesinde bir yaşamaktır seni sevmek seni sevmeyi iş bilmek...