غزل شمارهٔ ۶۹

عارف که جا به جز سر کوی فنا نساخت جایی که سیل راه ندارد سرا نساخت افلاک را به فکر من انداخت وصل او کم بخت را سعادت بال هما نساخت در ملک زندگی دل بی شور عشق نیست آری به دهر کس جرس بی صدا نساخت زان کوی پا کشیدم و رفتم ز یاد او داروی ناگوار صبوری مرا نساخت عاشق که چشم حسرت او وقف آن لب است تا داشت دسترس به نمک توتیا نساخت دانی که را ز شیردلان مرد گفته اند آن را که تنگدستی بی دست و پا نساخت گفتم که دل به دست من آمد ز ترک عشق دل کز تو شد جدا به من بینوا نساخت شمشیر امتیاز جهان را برش نماند یک جوهری در و خزف از هم جدا نساخت در روزگار تنگدلی عام شد کلیم زان سان که شمع در دل فانوس جا نساخت