غزل شمارهٔ ۷

لب فرو بستم زیان دارد زبان دانی مرا چشم پوشیدم نمی زیبید عریانی مرا شانه و زلف تو یادی می دهد از جان من بی تو زین سان در میان دارد پریشانی مرا نکته سنجی چیست عیب کس نفهمیدن بود می کند فهمیدگی تعلیم نادانی مرا یک دو گامی از سر کویش سفر خواهم گزید بازپس گر ناورد اشک پشیمانی مرا بندگی را در ره خدمت ز بس شایسته ام می شود داغ غلامی خط پیشانی مرا گرچه خوارم عزتم این بس که در بیع نیاز می دهی خود را به من تا اینکه بستانی مرا گر چنین از بار غم خواهم فرو رفتن به خود شمع سان آخر کند دامن گریبانی مرا از خرابی کس نمی گردد به گرد خانه ام پاسبانی نیست مشفق تر ز ویرانی مرا روشناس ابر رحمت گشته ام از فیض او عاقبت آمد به کار آلوده دامانی مرا گرم کردم جای خود در گوشه گلخن کلیم کی دگر از جا برد تخت سلیمانی مرا