غزل شمارهٔ ۷۰

دختر رز از کنار می کشان یکسو گرفت پرده ای کز کار ما برداشت خود هر رو گرفت بزم عشرت روشنایی از کجا پیدا کند کآتش می رفت و جانش دود تنباکو گرفت سیر گلشن کردی و گل غنچه شد بار دگر بس که از شرم جمالت دست پیش رو گرفت در بهاران جا به دست گل نمی افتد به باغ بیشتر از سبزه می باید کنار جو گرفت هندوان را هیچ جا دلکش تر از بتخانه نیست خال جا در گوشه چشم تو خوش نیکو گرفت او که از زلف سیاه خویشتن رم می کند با سیه روزی چو من هرگز نخواهد خو گرفت خسته بسیار است در دارالشفای عشق لیک آن شفا باید که کار درد از دارو گرفت بس که کردم گریه رام من شد آن وحشی کلیم طفل اشکم از دویدن عاقبت آهو گرفت