Ateşe Düşen Gül

Gece olur, ay çekilir, söner yıldızlar. İner özlemlerin tortusu pencerelere. Karanlığın siyah örtüsüne esir olur umutlar, Karanlığa isyan edercesine baykuşlar ötüşür Büyür içimde yalnızlıklarım, Hasretim büyür. Cehennem ateşleri yanar içimde Yansıtır hüznün buruk yüzünü Kanım tutuşur. Alevlere bir gül düşer geceden Tomurcuğu dalında, kökünden uzak Gizemli bir gül. Bilinmez kim düşürür! Sönerken yıldızlar, düşerken o gül Umutlar üşür gecelerde, üşür hayaller. Karanlığı yudumlayan Sevda yüklü yürekler sevgiliyi düşünür. Düşünür ateşe düşmüş gülü, İhaneti yanan gülde, Yokluğu, ateşin közünde görür. Ne sen bilirsin o yanan gülü Ne o sana görünür. Yalnız, yırtar bir çığlık koyu karanlığı Titrer yürekler, Bölünür umutlar, kuşlar ötüşür. Ateşe düşen o gülün tek tanığı Ben olurum yalnızca. Bir de gecenin karanlığı görür. Ateş son hızıyla yanarken damarlarımda, Görünür gözlerin yanan ateşte, Büküp boynunu , yanarken o gül, Umutlarım küle, yüzün yanan güle dönüşür.