Meydan

Elbet bilirim Yorulur insan konuştukça Ki yağmur En sıcak rüzgarların çocuğudur Ama "dağlar" demeye Dil gerek Kaybolunca aydınlıklar Kirli yeşilin bağrında Uzak hüzünleri taşıdığımdır Dağların ufuklara dokunuşu "dağlar" diyorum Siz anlayın nerden geldiğimi Gülerken neler çektiğimi Bilinmiyor kimselerce Zamanın kırgın uğultuları Oysa ben dün geceydim Yarın gündüz olacağım Ve öteler alıp beni Koyacaklar sınırların beri tarafına O zaman susacaksınız Ve konuşacak olanlar Çekerek güzün ipini Feryad edeceklar Gün dönmez o zaman ben koşarım kendime Siz yaşlarla gülersiniz Sonra benden bahsedecek Bütün, ölüme gebe depremler Geri dönmeyeceğim düştüğüm ötelerden Ve artık orda güleceğim Masmaviliğine gökyüzünün Nice adlar dökülecek dudaklarımdan Ben oraları seveceğim Ve seninkinden çok kazınacak Gönül denen sevda evim Ben uyurken sen güneşi karşılayacaksın Dağların sırtında Dağlarla başladı öyküm Dağlarla bitecek Onlar bildi beni Senin bilmediklerini