Tarihi Küfür

Küfrediyorum, duyun beni tarih yazicilari. Belki çok olmuştur bagirmişligim, nede olsa şairim ama küfrediyorum işte. Bilsin sevişmeyi marsta düşleyecek insansi yaratiklar söylediklerimi. Ben çocukluguma giderken hiç ugramiyorum şehre. Inadi kurumuş çetin patikalardan geçiyor yolum. (Ki agaçlarim bile ürktügü patikalardi) Slo derlerdi oyuncagima ve oyuncagimi nahirdan dönen hayvanlarla paylaşirdim. Çok aglamişligim vardi kiyida, kuytuluklarim oldu bana ait ki siginaklarimdi savaşirken babamin korkusuyla ve sessizligim bu oluyordu yol boyunca. Çirilçiplak dolaşirken tozlarda günahin ne oldugunu düşünürdüm. Hiç temiz kalmadi yüzüm. Temiz kalamadi diyorum; çünkü temizledigi de oldu beni annemin. Karşi konulmaz bir kanundu büyümem. Siz ey tarih yazicilari: beni aldattiniz en çok. Siyah beyazim. Her an fark edilebilirim ve fakat biliyorum sizi ve küfrediyorum. Ben kurşun sicagini aradim yaşadigim cehennemde. “-Cehennemi gördüm seydali!.. cehennemi” ki bu benim rengimin hikayesiydi. Rengim bahar berraklığıdır cehennemin orta yerinde ve siz tarih yazıcıları ateşi körükleyen zebaniler. Size küfür ediyorum.