Vefa I

Peçesinde sabahi saklayan gece sanik bir terkedişle kirletiyor kendini ve ugruna topraga salincaklar kurabilecegim aşk sokaklari issizlaştiriyor. "Sevin ve agla esmer taşocagim" Çünkü rüzgar kavuştu artik eteklerine ve gülüş birakti soluk rengini topraga. "Yok ol ey taşocagim çünkü gece kirli, çünkü sabah aglamakli kirli gecenin çocugu olmaktan." Yüzümde kuru nehirlerin issizligi, külle yikanmiş kan damarlarimda... Yol kokusunun saçalarimi anlatişlarinda bütün güzlerin ortak paydasina vuruyorum kanin bir yaninda hayati akitan gülleri. Aah! bölünmez bir ezgidir bütün cevaplarim hayata ve dag başlarini birakip yüzme çöreklenen duman aşagiliga zincirleyişimdir bütün sokak adlarini. Peşine düşüyorum,birine sahip olabilmek için bütün akşamlarin. Taşocagimdan sinsi sinsi bana akan kara sular tiksintimi çogaltiyor insanlarin türeyişlerine. Geçtigim yollara kanat vurmuyor kuşlar. Rüzgar degmiyor yüz sürdügüm agaçlara. Kan sizdirmak istiyorum topragin çatlaklarina. Bir de beni görmese hiçbir göz böyle aleve sarinmiş ve bakmasa derin derin çarpilişima ben çekilmesini bilirdim anamin kuytu bakişlarina sonra Diyarbakir'in sularini yikamayi. Bilirdim ya !hem bilirdim türkü söylemeyi koşuyor olsam da tika basa nefesle. "Taşocagim yiktim seni ben dumanlarin orta yerine 'kuş kanadi kalem olsa yazilmaz benim derdim'" Peşine düşüyorum,birine sahip olabilmek için bütün akşamlarin. Benim de saçlari örülü bir akşamim olur elbet, kasiklarindan tutabilecegim sürtük bir akşamim. Elbet olur benimde kalabaliklarim, kiyisina çekilebilecegim bir kalabaligim. Çünkü taa şuramda kocaman bir umudum var benim.