Kanıyorum

Kıyılarımda korkulu ümitler öldürüp aşka susayan Sonra yine küsen her gelişe ayrılık bıraktım diye Ve aşkını mantığa batırmadan da öfkelenip Yani insanın her zaman bir anlayanı olmadan Derdini anlatan bir yar herkese.. Yolsuz bir yolculukta umut veren İstanbul yalanlarına Ay ışığının geceye meydan okuduğu o eksik zamanlara Hep dar vakitlerde geçmiş yüce sevdaların endişesi Bir göz kalemi, bir sebep alan yanına Mantığına bir ayrılık ekti Hangi karanlık vardı ki güneşten korkmayan Korkup kaçtım işte bütün aydınlıklardan Yar görünce gözlerimdeki yaş güldü Ben yara dün güldüm yar bugündü. Üsküdar bakışlı İstanbul kokulu yar gibi Yarın geç, bugün çoktan geçti. Hep çoğaldı büyük ihtimaller Ağlayanlar biraz kederli Belki bu mevsim bahara yağmur vermeyeli Çok karamsar kaldı kırgın çiğ tanesi Ya bir Umut kırıntısı kanayan yarasında Ya da kalma cesareti olsaydı bakışlarında Yar gitmeyecekti. Bir aşktan geriye kalan çok yara var ama Hep kanayan yara hep giden yar değil mi? Değerse çirkin ellere günahlar O gözler bütün sırlarıma aşikar! O fesat, bu gözlerde çok ağladı İnsanın İstanbullu bir yalnızlığı olsa Ama sokaklar da beyaz karanfil kokusunda Söyle! kim kimi üzdü sevdiği yar kadar Yaksalar da canını... Acımayacak bir daha Ona ayırdığın gülüşler bile kendine kalsa Esmer yüzü güldürecek kadar komik değil fıkralar Anlat! umutlarını dediğinde umut var mı ki? Büyük sevdalar için meftun bekleyişlere Bir yıkılışın bıraktığı umutsuz kelimeler Anlam katabilir mi? Geçmişteki tüm anılar zulmetli toprak Güya ışığı sönen korkak delikanlıya ortak Ben beklerim seni Kahve gözlerindeki ümitle yeşererek seni beklerim ben inan ki! İçime gözyaşı ekerek...