Ölü Güvercinler Sokağı

denizdir çingene acılarımın senden gelmişliği soğuk bir yola çıkma düşüyle yağmura yakalanık göğün pelerini gibi bulutlar savrulurken kapanmışlığında gözlerimden dökülen inci çiçeklenişinin deli poyraz kar dolu bir kuyuda hapisliğimdir bu alem cayır cayır yanıyorum içinde dört nala kısır döngülerin kalsam apaçık bir uzaklık ölsem yapyakın hangi kıyılarında saçlarım ağardı bilsen hasretinle süslü hangi üşümeleri eskittim ten kokulu anılarından kalma ödünç yazların acımtrak şıklığında ağlamak dileyerek gelişine kıyılarından öteye dokunmadan gitmeyeceğim pencerensiz bir evin şoseye yakın ölü güvercinler sokağına ve yeni üşümelerde güleç yüzlü kendi yazlarımız olacak gıcır gıcır bir sonsuzlukta eskiyecek tarih an be an değişik alevler soluyacak aşkın tanımsız rengi kalbimdeki limanda ışıklar güneşli ve sakin bizim için