غزل شمارهٔ ۳۹۷

از روی تو فروزد شمع سرای عیسی وز عارض تو خیزد نور شب تجلی ای صید دام حسنت شیران روز میدان وی مست جام عشقت مردان راه معنی آتش پرست رویت جان هزار زردشت بسته ی صلیب زلفت عقل هزار عیسی رضوان به روت دیده این تیره خاکدان را گفت اینت خوب جایی خوشتر ز خلد مأوی هر دل که رخت نزهت در باغ رویت آورد دارد چراگه جان در زیر شاخ طوبی ای بی نمک به هجران خوش کن به وصل عیشم دانی مزه ندارد بی تو ابای دنیی آن نیم جان که با من بگذاشت دست هجرت در پای تو فشاندم کردی قبول یا نی جان و دلم ز شوخی هر دو چو درربودی خاقانی از خجالت با تو نکرد دعوی