شمارهٔ ۲۶۹
خ خاقانی شروانی
0
Altın Yaprak
چشم خونین همه شب قامت شب پیمایم
تا ز خونین جگرش لعل قبا آرایم
ریسمان از رگ جان سازم و سوزن ز مژه
دیده را دوختن لعل قبا فرمایم
اول از عودم خاییده دندان کسان
آخر از سوخته عالم دندان خایم
گر به من دندان کردند سپید این رمزی است
که اول و آخر دندان کسان را شایم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş