شمارهٔ ۲۲۷
خ خیالی بخارایی
0
Altın Yaprak
گهی چشمت به نیش غم دلم را ریش می دارد
گهی قدت به شوخی سرو را پا پیش می دارد
دلی دارم پی قربانی چشمت چه باید کرد
مرا با شیوه ای آن ترک کافرکیش می دارد
همه شب شمع را بر رغم من دل ز آن همی سوزد
که آن کم عمر را از خود غم من بیش می دارد
دلم با عشق از آن دعوی خویشی می کند هردم
که آن بیگانه رو ما را از آن خویش می دارد
ز عشق این بس نشان سلطنت مسکین خیالی را
که خود را از کمال سلطنت درویش می دارد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş