شمارهٔ ۴۴۴

ز مستی چشم او هرگز به حال ما نمی افتد به هر جانی بیفتد مست و او قطعا نمی افتد چو خاک ره شوم زین پس من و سودای زلف او که خاک راه را در سر جز این سودا نمی افتد به کویت رند دردی کش سبو بر سر برآید خوش چه می ها در سر است او را عجب کز پا نمی افتد به روز صید هر تیری که اندازی و گردد گم بیا آن در دل ما جو که دیگر جا نمی افتد چه خوش افتاده است آن در یکتا بر بناگوشت که بر گل قطره باران چنین زیبا نمی افتد از دورت کی توان دیدن چو ننمایی به ما بالا نمی بینیم مه تا چشم بر بالا نمی افتد نخستین دیده ها افتد بر آن پا آنگهی سرها به خاک پایت از تن ها سر تنها نمی افتد نمی افتد رقیب اصلا به روی آب چشم من چه افتادست این خسی را که در دریا نمی افتد شبی کآن مه به چرخ آید کمال آنجا فکن خود را که صوفی در چنین رقصی به دور آن ها نمی افتد