شمارهٔ ۴۵۲

سرو سهی در بوستان چندانکه بالا می کشد پیش قد و بالای او از سرکشی پا می کشد گر دوستان را می کشد خاطر به باغ و بوستان هرجا که باشد بوی تو ما را دل آنجا می کشد پیش رخ تو می کشد خط دانه دل های ما چندین هزاران دانه را موری به تنها می کشد ننوشت کس در مکتبی بالاتر از باقوت خط بالای با قوت او خطی بنگر چه زیبا می کشد از موج اشک ار بنگری بگذشته دود سینه ها دانی کزان به آه ما سر بر ثریا می کشد شرمنده ایم از ناصح مشفق که در اصلاح ما هم زحمت خود می دهد هم زحمت ما می کشد زان غمزه هر تیری که دل آرد به دست از وی کشم مسکین کمال از دست دل دایم از این ها می کشد