شمارهٔ ۹۳۱
ک کمال خجندی
0
Altın Yaprak
باد آرد بر من بوی تو ناگه ناگه
کو گذر می کند از کوی تو ناگه ناگه
اندک اندک ز صبا بسته دلم بگشاید
چون زهم باز کند موی تو ناگه ناگه
گرچه هندوست خود آن زلف چه دولت یاری ست
سر نهاد بر سر زانوی تو ناگه ناگه
مشمر عیب که دیوانه ام و ماه نو است
گر کنم چشم بر ابروی تو ناگه ناگه
جز به شاهد نکشیدی دل زاهد هرگز
گر فتادی گذرش سوی تو ناگه ناگه
حلقه در گوش شدی زاهد اگر کردی گوش
فضه حلقه گیسوی تو ناگه ناگه
لب ببسته کمال از سخن اما گوید
غزلی از هوس روی تو ناگه ناگه
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş