شمارهٔ ۱۳۶۴

ا امیرخسرو دهلوی
0 Altın Yaprak
یارب آن روز بیابم که جمالت بینم چند بر یاد جمالت به خیالت بینم شاه حسنی و سپاه تو بلا و فتنه جان کشم پیش و بدان جاه و جلالت بینم چون بگنجم به دو لب بس بودم کاین تن خویش در تن صافی چون آب زلالت بینم نیست بس آن که شبم بی تو چه سالی گذرد وین بتر بین که ز دوری مه و سالت بینم خواهمت سیر ببینم که بمیرم در حال این ندانی که به امید وصالت بینم چشمم از گوش برد رشک که نامت شنود گوشم از چشم خورد خون چو خیالت بینم می خورم خون ز سفالی که تو می نوشی که چرا در لبت آلوده سفالت بینم ای که می سوزیم از پند و نصیحت یارب که بسان دل خود سوخته حالت بینم صنما خسروم آخر به قفس مانده اسیر تا کی از دور در آن کنجد خالت بینم

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.